Daisypath Anniversary tickers Lilypie Kids Birthday tickers Lilypie Fifth Birthday tickers !-.-.-Design By : pichak.net-.-.-> یه اتفاق... و کمی تا قسمتی غرغرهای زنانه! - زندگی و پرحرفی‌های من

زندگی و پرحرفی‌های من

 

خوب! اول همه بگم که علت اصلی تأخیر من تو بروز کردن وبلاگ، زیاد بودن کار تو اداره به دلیل رسیدن زمان تنظیم بودجه است! خوب آخه کار اداره ما همینه و این موقع سال خیلی خیلی خیلی بیشتر از روزهای دیگه سال سرمون شلوغ پلوغ میشه!

باور کنید دیروز یه دفعه سرم رو که از روی مانیتور بلند کردم دیدم که ساعت شده 3 و 10 دقیقه و باید بدو بدو برم خونه مامان رضا دنیال دینا گلی! و من هنوز کلی کار نصفه کاره تو اداره داشتم!!

خوب! توجیه شدین عزیزان من!

اما یه موضوعی که باعث شد تو این هیری ویری کار بیام و بنویسم اتفاقات دیروز بود...

با عجله وسایلم رو جمع کردم که برم خونه. تو پارکینگ اداره یه دفعه یه دردی پیچید تو معده‌م! خیلی بهش توجه نکردم. سوار شدم و راه افتادم... اما کم‌کم دیدم که داره حالم دگرگون می‌شه... سرم سنگین شده بود. احساس کردم دارم گر می‌گیرم. حس کردم که خیلی حالم متعادل نیست. فقط دعا دعا می‌کردم که خیلی ترافیک سنگین نباشه و بتونم برم خونه... اما بود! اونم چه جورم! و من با اون حال و روز که کم‌کم تبدیل به دردهای متناوب معده (چیزی شبیه اسپاسم معده که سابقه قبلی هم در این مورد داشتم) به زور تا خونه روندم!

وقتی رسیدم و رفتم تو دیدم که دینا در حالی که تو بغل پرستارشه تازه خوابش برده... پرستارش گفت که از ساعت 1 تا حالا داره گریه میکنه و با اینکه کلی خوابش می‌اومده ولی مقاومت می‌کرده تا اینکه بلاخره تو بغلش خوابش برده... وا رفتم... یه دفعه انگار فیلمهای دیشب هم تو ذهنم زنده شد. تازه فهمیدم که این معده درد لعنتی ریشه عصبی داشته... چرا؟

می‌گم براتون:

پریشب که می‌خواستم دینایی رو بخوابونم بابا رضایی گفت بیا برای اینکه دینا کم کم به اتاق خودش عادت کنه (به دلیل تعدد دفعات شیر خوردن دینا در شب، هنوز موفق نشدیم که جاشو جدا کنیم و تو اتاق خودش بخوابونیمش!) جامونو تو اتاق دینا بندازیم. رفتیم تو اتاق دینا و چون خیلی خوابش نمی‌اومد روی رختخوابها کلی اسباب بازی ولو کردم تا باهاش بازی کنم... کمی که گذشت یه دفعه دینا دستش رو به سمت موهای من دراز کرد و سعی کرد با حالی عصبی موهامو بکشه... اول آروم دستش رو گرفتم و موهامو از تو دستش درآوردم. اما اعتراض کرد و دوباره با شدت بیشتری موهامو کشید... به آرومی گفتم: مامانی موهای مامان رو نکش...دردم می‌گیره‌ها... همین!... که یه دفعه دیدم انگار که طفلی از چیزی به شدت ترسیده باشه چنان زد زیر گریه که به هیچ وجه آروم نمی‌شد. هق هقی می‌کرد بچه‌م... بابا رضایی رو صدا کردم اما افاقه نکرد... اونقدر گریه‌ش شدید شد که حالت تهوع بهش دست داد و بالا آورد!

اونقدر حالم بد شده بود که نگو. بیشتر از اینکه چرا واکنش دینا چیزی شبیه یه واکنش عصبی بود ذهنم رو متشنج کرده بود. اونقدر علامت سؤال تو ذهنم شکل گرفت... شاید بگین بابا بی‌خیال ! چقدر گیر می‌دی؟! اما باور کنین این واکنشش با همیشه فرق داشت... اصلاً سابقه نداشت. آخه ما تا حالا اصلاً دینا رو نه دعوا کردیم و نه به طور مستقیم بهش نه گفتیم. بیشتر سعی می‌کنیم حواسش رو پرت کنیم تا اون کار اشتباه رو تکرار نکنه. مطمئنم که ترس عامل واکنشش نبود. اما چی بود خدا می‌دونه!

امیدوارم که دیگه همچین صحنه‌ای رو نبینم وگرنه اینبار حتماً سکته می‌کنم!

خوب بگذریم... گفته بودین چرا همه‌ش درمورد دینا گلی می‌نویسی و حرفی از بابا رضایی نمی‌زنی؟!

راستش رو بخواین این روزا خیلی بابا رضایی رو درک نمی‌کنم. همه‌ش در حال غر زدن بهش و اظهار نارضایتی از وضع موجود هستم!

فکر کردم که شاید شما حوصله خوندن غرها و نارضایتی‌های منو نداشته باشین! اما حالا که حرف به اینجا رسید کمی از اوضاع و احوالمون می‌نویسم:

بابا رضایی سعی داره این روزها نقش یه پدر نان‌آور رو ایفا کنه و حسابی چسبیده به کار! کار...کار...کار!

1-      از وضع موجود راضی نیستم! چرا؟ چون بابا رضایی روزهای زوج کلاس زبان داره و تا دیروقت خونه نمی‌آد! روزهای فرد هم در جبران کسری کار روزهای زوج تا دیروقت اداره‌ست! منم و سختی رسیدگی به کارهای دینا و خونه و رانندگی و خستگی و تنهایی و تنهایی و تنهایی... گاهی اوقات که رضا از در می‌آد تو اونقدر بغض دارم که سریع می‌رم تو آشپزخونه و خودم رو سرگرم می‌کنم تا بغضم نترکه!

2-      از وضع موجود ناراضیم! چون انتظار دارم که بابا رضایی بیشتر از اینی که هست تحویلم بگیره و تا از در می‌آد تو قیافه خسته و بی‌حال و بی‌حوصله به خودش نگیره که یعنی حال و حوصله خستگی تو رو ندارم لطفاً در این مورد غرغر رو شروع نکن! لااقل با یه لحن واقعی بیاد و بگه خسته نباشی... نه اینکه گاهی اوقات حتی یادش می ره که مطابق همیشه دم در بوسم کنه!!

3-      از وضع موجود راضی نیستم! پیرو بند (1) بابا رضایی هر شب خسته و کوفته می‌آد خونه و تقریباً حال و حوصله بازی با دینا و رسیدگی به کارهای اونو (هر چند کوچیک) نداره. منم که دیگه تقریباً دارم از حال می‌رم و همچنان بابت بغض فروخورده و بدون جوابم عصبی و کم طاقت هستم خیلی نمی‌تونم مثل قدیما به بابا رضایی مهربونی کنم و ناز نازیش کنم... اینه که حس می‌کنم داریم از هم فاصله می‌گیریم!

4-      از وضع موجود ناراضیم! چون وقتی به بابا رضایی می‌گم ما اگه جای پول تو رو خواسته باشیم چکار باید بکنیم؟ اگه نخوایم اضافه کار وایستی کی رو باید ببینیم؟ در جوابش یه کار نیمه وقت برای پنجشنبه‌هاش جور می‌کنه!!

5-      از وضع موجود ناراضیم! چون دیروز که اینقدر حالم بد بود و بازم بابا رضایی دیر اومد خونه سعی کردم به زور لبخند بزنم و ازش احوالپرسی کنم و اون در حالی که سعی می‌کرد دست پیش رو بگیره در جوابم گفت: بیا کمی کمرم رو بمال جای اینکه چپ چپ بهم نگاه کنی!!!!! و من که دیگه نتونستم بغضم رو قورت بدم رفتم تو اتاق و ریز ریز گریه کردم!

6-      از وضع موجود راضی نیستم! به بابا رضایی هم چند بار گفتم که خیلی این روزها عوض شده و دیگه مثل قدیما حواسش به ما نیست! همه چیزش شده کار...کار...کار! هرچند می‌دونم حق داره. کارش زیاده. خسته می‌شه و .. و... و! اما منم آدمم ! منم خسته می‌شم ! منم کم می‌آرم!

 

این روزها خیلی کم طاقت شدم.

بسه دیگه نه؟!

به اندازه کافی متقاعد شدین که این حرفا نوشتن نداره نه؟

نمیدونم چرا با اینکه اینا رو نوشتم هنوز بغض دارم؟  

نوشته شده در دوشنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٧ساعت ٢:٢٧ ‎ب.ظ توسط عطیه نظرات ()


Design By : Pichak