روزهای اول که پسملی به جمع سه نفره ما اضافه شده بود، من و رضایی و اطرافیان به شدت نگران برخوردهای دینا، واکنش‌ش به عضو جدید و احتمال بروز حسادت از سوی اون بودیم. این بود که سعی می‌کردیم تو رفتار و گفتارمون مراقب باشیم که خیلی این حس حسادت رو در اون بیدار نکنه... انصافاً هم موفق بودیم و دینایی به ندرت اعتراضی در این خصوص داشت. خدا رو شکر به نسبت بچه‌های دیگه حس حسادتی در اون پدید نیومد!

اما این روزها بعد از گذشت حدود یک سال و نیم از تولد داداشی‌ش، داره به نحوه برخورد ما با اون و سو.رنا اعتراض می‌کنه. جوری که الان چند روزه که این جمله شده ورد زبونش: مامانی شما خیلی با من نامهربونی! اما با داداشی همیشه مهربونی! حالا حکایت چیه؟!

1-

من: دینا روی مبل بالا و پایین نپر! اون رو پشتک نزن!خطرناکه!

دینا: دارم تمرین‌های کلاس ژیمناستیک‌م رو انجام می‌دم!

- عزیزم تمرین رو باید روی زمین و روی تشک انجام داد نه روی مبل! خدای نکرده گردنت می‌شکنه!

- باشه! (مثلاً نشون می‌ده که دیگه اون کار رو نمی‌کنه!)

چند ثانیه ازش غافل می‌شم بعد دوباره که نگاش می‌کنم می‌بینم روی مبل سر و گردنش رو تکیه‌گاه کرده و پاهاشو رو هوا بلند می‌کنه!

- دیناااااااااااا! مگه با شما نیستم؟!

- من که پشتک نزدم! دارم کمرم رو ورزش می‌دم!

- عزیزم گفتم که! این کار خطرناکه! اگه مامانی به حرف‌م گوش ندی مجبور می‌شم دیگه کلاس ژیمناستیک ثبت‌نامت نکنم!

- ننننننننننننننننننننننه! ثبت‌نام کن! نننننننننننننننه!

- پس کارهای خطرناک نکن!

چند دقیقاً بعد! اومده رو مبلی که پای اُپن آشپزخونه است، دستش رو به لبه اُپن گرفته و هی بالا و پایین می‌پره! سو.رنا هم همه حواس‌ش به اونه و به تقلید از اون اومده روی مبل وایساده و کم‌کم خودش رو می‍‌کشه رو لبه اُپن!!!!!!!!!!!!!!!! منم تو آشپزخونه پای گاز! یه لحظه برمی‌گردم و چشم‌م این صحنه‌ی وحشتناک رو می‌بینه!

- یا خدااااااااااااااااااااا! سوووووووووووورنا! این بالا اومدی چیکار؟! دیناااااااااااااااااااااااا! این چه کاری‌یه! برای چی از این کارهای خطرناک می‌کنی؟! ببین سو.رنا هم از تو داره یاد می‌گیره! خدای نکرده اگه برنگشته بودم ببینم که سو.رنا از این بالا پرت می‌شد پایین!

- من که نیومدم رو اُپن! من رو مبل‌م!

- خوب تو اومدی اینجا رو مبل وایسادی! هی هم داری بالا و پایین می‌‌پری! این کار خطرناکی نیست! بعدش هم داداشی خیلی کوچیکه! هنوز معنی کار خطرناک رو نمی‌فهمه که! اون نگاه به تو می‌کنه و هی دلش می‌خواد کارهای تو رو انجام بده! خودت دیدی داشت چه کار خطرناکی می‌کرد!

- خوب تو باید اونم دعوا کنی! اما همه‌ش با من نامهربونی!

- عزیز دلم! به اونم دارم می‌گن که این کار خیلی خیلی بده! اما اون هنوز خیلی کوچیکه! معنی خوب و بد و خطر رو نمی‌فهمه! فکر می‌کنه هر کاری تو کردی جالبه و اونم باید انجام‌ش بده. ببین هر اسباب‌بازی رو که تو برمی‌داری اون می‌خواد. اگه تو بذاری زمین اونم دیگه اون اسباب‌بازی رو نمی‌خواد! تو براش شدی الگو... دلش می‌خواد مثل تو باشه. مثل تو بپره... مثل تو بدوه! مثل تو بخوره! مثل تو بازی کنه!

- من نمی‌خواااااام اون کارهای منو بکنه!

- به خواستن تو یا من نیست که! اون الان فقط داره تقلید می‌کنه! تو الان بیا نقاشی بکش، اونم دقیقا می‌خواد همین کار رو بکنه و حتی تو کاغذ تو خط‌خطی کنه! یه کاغذ دیگه رو هم نمی‌خواد!

- اَه! این دیگه چه داداشی‌یه! من اصلاً از این داداشا نمی‌خوام!

- کوچولوئه عزیزم. بذار یه کم بزرگتر بشه اونقدر از بازی کردن با هم کیف کنین... منتها الان که کوچیکه باید همگی مواظب‌ش باشیم. شما هم که کوچیک بودی همه مواظب‌ت بودن.

- ولی تو خیلی با من نامهربونی! منم تو دلم هی بهت می‌گم مامان خسیس!

- ببین عزیزم به این فکر کن که تو یه دختر داشتی و خودت مامان بودی. اگه دخترت کار بد یا خطرناک می‌کرد بهش تذکر نمی‌دادی؟!

- (کلی تو فکر رفت و بعدش گفت) می‌ذاشتم کارش رو بکنه!

- !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! یعنی می‌ذاشتی کار خطرناک کنه و بلا سرش بیاد؟! یا کار بد کنه؟!

- آره!

- اونوقت می‌دونی اگه بلایی سرش بیاد و جایی‌ش بشکنه بزرگتر که بشه بهت می‌گه مامان بی‌فکر! مامان بی‌توجه!

- نمی‌گه!

- ولی من اینجوری فکر نمی‌کنم. من نگران‌تم! دوست دارم همیشه سلامت باشی...

و از اونجایی که مرغ یه پا داره، این حرفا تو کت‌‌ش نمی‌ره و همچنان من رو با عنوان مادر نامهربون متهم می‌کنه!

2- هفته پیش خونه دوستم ناهار مهمون بودیم. همون که پسرش 7 ماه از دینا بزرگتره و با هم خیلی رفت‌و آمد داریم. خوش‌بختانه از همون بدو ورود این دو تا با هم تریپ دوستی برداشتند و توی اتاق پسری مشغول بازی شدند. هر از گاهی هم یکی از ما بزرگ‌ترا بهشون سر می‌زدیم و می‌دیدیم که خدا رو شکر اوضاع رو‌به راهه. یه ربع ساعتی مشغول چایی خوردن بودیم و سری بهشون نزدیم. دیدیم همسایه طبقه پایینی آپارتمان تلفن زد که چه نشستین که از اتاق بچه‌تون داره بارون عروسک بر سر ما تو حیاط می‌باره! چشم‌تون روز بد نبینه! از عروسک کوچیک تا عروسک‌های ببر و پلنگ صورتی که ابعادشون نزدیک به ابعاد واقعی این حیونا بود پرت شده بود تو حیاط! طفلی همسایه و بچه‌ش شانس آورده بودن که موقع نزول این اجسام زیرش نبودند وگرنه حتماً صدمه می‌دیدند!

رفتیم تو اتاق و از تجسم اینکه در ادامه این کارشون ممکن بود چه فجایعی به بار بیاد بند بند وجودمون به رعشه افتاد! اگه این دو از پنجره (که پای پنجره شوفاژ بود و پله‌ی بود برای رسیدن به لبه پنجره) دولا می‌شدن که ماحصل هنرنمایی‌شون رو ببین؟!!!!!!!!!!!!! اگه اون پایین کسی زیر بارش این اجسام بود؟!!!!!!!!!!!!!!! خدااااای من! چرا ما یه لحظه از ایندو غافل شدیم؟!!!!!!!!!!!!

خودشون دو تا هم از واکنش ما ترسیده بودن و یه گوشه کز کرده بودند. سعی کردیم که واکنش‌مون بیشتر از اینکه مربوط به اون لحظه بشه، اثر بلندمدتی داشته باشه تا بار دیگه اصلاً و ابداً به فکر همچین کارهایی نیفتند.

- می‌دونین چه کار خطرناکی انجام دادین؟!

- بعله! ما رو ببخشین!

- اونقدر کارتون خطرناک بوده که اصلاً نمی‌شه بخشیدش!

- (هر دو زدند زیر گریه) نننننننننننننننننننننه! ما رو ببخشین! قول می‌دیم دیگه از اینکارها نکنیم!

- حتی اگه بخشیده بشین جریمه سختی می‌شین!

- باااااااشه! شما اول ما رو ببخشین!

خلاصه! دینا خانوم جریمه‌ش این بود که دو روز اجازه دیدن سی‌دی نداره و این برای دینا یعنی اخر بی‌رحمی! تو راه برگشت هی تلاش می‌کرد ما رو بخندونه و به نوعی یادمون بره که چیکار کرده! اما سعی می‌کردم خیلی خشک باهاش صحبت کنم . بعد از چند دقیقه نمی‌دونم چه حرفی بین من و رضا رد و بدل شد که با هم خندیدیم که دیدم دینا بغض کرده و می‌گه:

- باشه! باشه! شما دو تا با هم بخندین! اونوقت من بیچاره باید غصه بخورم و جریمه بشم! اصلاً می‌رم یه جا گم می‌شم تا شماها دیگه دختر نداشته باشین و غصه بخورین! مامان و بابای نامهربونِ خسیس!